Spoor 001 ·
Vulpes
Een spoor lees je het best bij laag licht.
Vroeg in de ochtend. Laat op de dag.
Dan krijgt elke afdruk een schaduw.
Een vos draaft op één lijn.
Achterpoot in de afdruk van de voorpoot.
In de sneeuw ligt een parelsnoer.
Duitse jagers zeggen niet dat hij loopt.
Ze zeggen: hij schnürt.
Hij rijgt.
Zijn weg is iets anders.
Die zoekt. Draait. Keert terug.
Vulpa komt van het Latijnse vulpes: vos.
De familienaam, doorgegeven: van de Vossen naar de vosjes.
Mijn opa was molenaar, mijn overgrootvader ook.
Graan en ruw zaad erin, bruikbaar meel eruit.
Daartussen de steen, die zijn werk doet.
Ik maal data tot een tool.
Wegingen. Kentekens. De vraag die om tien uur 's avonds binnenkomt.
Elk spoor ligt er al.
Het patroon zie je pas van een afstand.
Wat in je data verborgen ligt, maak ik zichtbaar.
Aan de hemel staat een klein sterrenbeeld dat Vulpecula heet: het vosje.
Op de avond dat ik geboren werd, stond het hoog in het zuiden boven Waalwijk.
In 1967 ving Jocelyn Bell daarin een vreemd, regelmatig signaal op.
Pas door goed naar de data te kijken, werd het een ontdekking: de eerste pulsar.
Hier verschijnen de sporen die ik vind.
Een spoor. Soms nog een.
Nooit het hele dier.
Gerard Vos, Genderen
Bronnen: Deutscher Jagdverband, Fährten und Spuren (2015): „schnürend (Trab)“ · waldwissen.net, Tracks in the snow: „a string of pearls”